Wspomnienia
Magdalena Jurkiewicz‑Mazurek (1972‑2021)
W marcu minął rok odkąd odeszła od nas dr n. med. Magdalena Jurkiewicz‑Mazurek po zmaganiach z chorobą, która niestety powróciła po latach. Urodziła się 8 marca 1972 roku w Lublinie. Ukończyła LO im. Unii Lubelskiej w Lublinie a w roku 1996 studia na Akademii Medycznej w Lublinie na Oddziale Stomatologicznym Wydziału Lekarskiego. Od 1997 do 2009 roku pracowała w Zakładzie Rentgenodiagnostyki Stomatologicznej i Szczękowo‑Twarzowej Akademii Medycznej w Lublinie. W tym okresie jej działalność badawczo‑kliniczna była niezwykle bogata, zwieńczona w 2004 roku uzyskaniem stopnia doktora nauk medycznych za pracę pt. „Ocena techniką radiografii cyfrowej odbudowy struktury kości okolicy okołowierzchołkowej zębów po leczeniu endodontycznym”, której promotorem była prof. T. Katarzyna Różyło. W 2007 roku uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie periodontologii i kolejne lata aktywności zawodowej poświęciła pracy klinicznej w Poradni Periodontologicznej, a następnie Poradni Chorób Błon Śluzowych Jamy Ustnej, gdzie pracowała do ostatnich swoich dni jako wspaniały lekarz stomatolog.
W pamięci pozostaniesz naszą Drogą Madzią, kochającą żoną, mamą, córką, wspaniałą koleżanką i przyjaciółką. Jako świetny specjalista i nauczyciel, umiałaś rozwiązać niejeden problem, nie tylko medyczny. Praca przy Twoim boku była przyjemnością, źródłem cennej wiedzy i wspaniałym doświadczeniem. Twoja radość, cierpliwość i opanowanie uspokajały wszystkich pacjentów. Dobro chorego i relacja zaufania lekarz‑pacjent miały dla Ciebie nadrzędną wartość; nigdy nie odmawiałaś pomocy pacjentom nawet kosztem dodatkowych chwil spędzonych w pracy. Okazywałaś fachową pomoc w sposób budzący uznanie i podziw wszystkich tych, którzy znaleźli się pod Twoją opieką. Miałaś serce na dłoni dla każdego. Twoja wrażliwość na ludzką krzywdę była wyjątkowa, stanowiła wzór dla innych lekarzy. Zawsze będziemy pamiętać ciepło, które rozlewałaś w sercu każdego z nas łagodząc niepewności i rozterki. Chcielibyśmy wciąż czuć Twoją obecność, mądrość, widzieć Twój szczery i kojący uśmiech, dzielić z Tobą nasze smutki, radości, porażki i sukcesy, wspólnie z Tobą stawiać czoła nowym wyzwaniom pracy zawodowej. Doceniamy każde słowo wsparcia i otuchy z Twojej strony, na które zawsze potrafiłaś znaleźć czas i odwagę pomimo własnych problemów zdrowotnych. Dziękujemy, że pokazałaś nam, jak się walczy do końca w nierównej walce, jak silna jest Twoja wiara i zaufanie do lekarzy, jak wielka jest Twoja miłość do rodziny. Nikt nigdy pustki po Tobie nie wypełni, tak bardzo nam Ciebie brakuje… tęsknimy za Tobą Madziu. Pozostaniesz z nami na zawsze w naszych umysłach, wspomnień nikt już nam nie odbierze.
„Odeszłaś cicho,
Tak jakbyś nie chciała, swym odejściem smucić…
Tak jakbyś wierzyła w godzinę rozstania,
że masz niebawem z dobrą wieścią wrócić…”
Koleżanki i Koledzy
z Poradni Chorób Błon Śluzowych Jamy Ustnej UCS
oraz
Katedry i Zakładu Medycyny Jamy Ustnej UM w Lublinie[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”Kaczmarek” tab_id=”1635697757924-18b3aade-60e6″][vc_column_text]
Anna Kaczmarek (1954‑2022)
W 1978 r. ukończyła studia na Wydziale Stomatologicznym Wydziału Lekarskiego AM w Lublinie, otrzymując dyplom z wyróżnieniem. Specjalizację 1 stopnia w zakresie stomatologii ogólnej uzyskała w 1982 r., a następnie w 1990 r. zdała z wyróżnieniem egzamin specjalizacyjny 2 stopnia w dziedzinie protetyki stomatologicznej. W 1990 r. otrzymała stopień naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej „Badania nad bólami głowy z uwzględnieniem ich związku z zaburzeniami czynności układu ruchowego narządu żucia”.
Z wielkim zaangażowaniem i oddaniem Anna Kaczmarek realizowała zadania nauczyciela akademickiego. Prowadziła wykłady i ćwiczenia z zakresu protetyki stomatologicznej. Wyjątkowa osobowość, wysoka kultura osobista oraz wysokie standardy moralne sprawiały, że była niezwykle lubiana przez studentów oraz kolegów i koleżanki w Zakładzie Protetyki Stomatologicznej. Zawsze służyła pomocą, zarówno w sprawach zawodowych, jak i prywatnych. Obdarzona poczuciem humoru, szeroką wiedzą o świecie, kochająca podróże, była niezastąpionym rozmówcą i po prostu Przyjacielem nas wielu. Również pacjenci doceniali niezwykłe zaangażowanie i chęć pomocy Anny Kaczmarek. W tak ukochanej przez Doktor misji dydaktycznej wielokrotnie uczestniczyła w egzaminach specjalizacyjnych, prowadziła staże podyplomowe, kierowała specjalizacjami 2 stopnia z protetyki stomatologicznej, oraz prowadziła specjalizację 1 stopnia ze stomatologii ogólnej. Opiekowała się rezydentami, prowadziła kursy z zaburzeń czynnościowych narządu żucia, brała udział w pracach komisji rekrutacyjnej, na stanowisku adiunkta koordynowała specjalizacje w Zakładzie Protetyki Stomatologicznej.
Równocześnie prowadziła działalność naukową, będąc autorem i współautorem 14 artykułów naukowych oraz 14 doniesień zjazdowych, brała udział w badaniach resortowych w zakresie zależności pomiędzy zaburzeniami zwarcia a występowaniem bólów głowy, a w 1988 r. odbyła 2‑tygodniowy staż szkoleniowy w Zakładzie Protetyki Stomatologicznej w Jenie (NRD). Angażowała się w organizację szkoleń i konferencji prowadzonych przez macierzysty zakład.
Działała też w strukturach PTS, będąc członkiem Zarządu Oddziału Lublin. Za swoją działalność otrzymała liczne nagrody i odznaki (srebrna PTS 2001 r., honorowa złota PTS w 2009). Została odznaczona medalem z okazji 20‑lecia i 30‑lecia pracy zawodowej. Wspaniała żona, mama i babcia, spełniona rodzinnie oraz zawodowo przeszła w 2014 r. na emeryturę. Zmarła 16.03.2022 r. Zostanie w naszej pamięci zawsze uśmiechnięta, zawsze życzliwa, wspaniały Przyjaciel i Nauczyciel. Z ogromnym żalem żegnamy Cię Aniu.
Koleżanki i Koledzy
z Zakładu Protetyki Stomatologicznej[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”Uszyński” tab_id=”1635697756352-816f829c-4ba0″][vc_column_text]
Mirosław Uszyński (1929‑2022)
1 lutego 2022 roku, w wieku 92 lat, zmarł Doktor Mirosław Uszyński.
Internista, wieloletni ordynator Oddziału Wewnętrznego szpitala przy ulicy Abramowickiej w Lublinie.
Dla bliskich i przyjaciół po prostu Mirek. Urodził się 23 maja 1929 roku w Łukowie. Dzieciństwo i okupację spędził w rodzinnym majątku matki. Po uzyskaniu matury podjął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Dyplom lekarza medycyny otrzymał w 1954 roku i rozpoczął pracę jako asystent naukowy w Lubelskiej Wytwórni Surowic i Szczepionek, a następnie przez wiele lat pracował jako asystent w Klinice Chorób Wewnętrznych, kierowanej przez prof. Alfreda Tuszkiewicza. W 1960 r. uzyskał pierwszy, a w 1963 r. drugi stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych. W roku 1962 przeszedł do pracy w Szpitalu Psychiatrycznym jako internista, gdzie były jedynie wydzielone łóżka internistyczne. Doktor Uszyński podjął się zorganizowania Oddziału Wewnętrznego i stworzył go od podstaw, a następnie systematycznie rozwijał pozyskując do pracy młodych asystentów i tworząc dobrze współpracujący zespół. Oddział szybko zyskał bardzo dobrą opinię i chorzy wręcz zabiegali o przyjęcie i leczenie w tym właśnie oddziale, którym Mirek kierował aż do przejścia na emeryturę w 1995 roku
Działalność Doktora Uszyńskiego to nie tylko praca zawodowa. Od początku odrodzenia samorządu lekarskiego Mirek był jego entuzjastą. Nie żałował sił i czasu, by wspomagać jego działalność, czego efektem było nadanie Mu w 2007 roku godności członka Kapituły Medalu Lubelskiej Izby Lekarskiej. W wygłoszonej laudacji, Jego przyjaciel – śp. dr Andrzej Nowiński tak przedstawił sylwetkę Doktora Uszyńskiego (fragment):
„Wartości Jego lekarskiej pracy nie da się ocenić w punktach, procentach ani współczynnikach. Zawsze był to lekarz niezmiernie troskliwy, wnikliwy w badaniu i diagnozie, sumienny w leczeniu, umiejący nawiązać kontakt z pacjentem i zyskać jego zaufanie. Życzliwy dla uczniów i współpracowników. Zawsze spokojny i opanowany, o wielkiej kulturze osobistej, a także wszechstronnych zainteresowaniach, humanista. Ta właśnie kultura osobista w połączeniu ze zwykłą (a właściwie: niezwykłą) ludzką wrażliwością i życzliwością pozwoliły Mu dostrzec, prawidłowo odczytać i wydobyć całą głębię powołania lekarskiego. Powołania, w imię którego niósł zawsze pomoc z pełnym uszanowaniem godności każdego chorego, a jednocześnie z wielką troską o godność zawodu lekarza. Był ordynatorem oddziału nieprzerwanie przez 34 lata (1962‑1995)”.
Obok pracy zawodowej i działalności w samorządzie lekarskim, najwyższą wartością dla Mirka była zawsze Rodzina. Przykładny mąż, ojciec i dziadek zawsze „musiał” mieć czas dla najbliższych. Żona Hanna z d. Ślaska, lekarz pediatra, zmarła po długiej i ciężkiej chorobie w 2019 roku. Była jednym z pionierów kardiologii dziecięcej w Lublinie, syn Maciej ur. w 1954 roku „zdradził” zawód medyczny na rzecz architektury.
7 lutego odprowadziliśmy Mirka w ostatniej Jego ziemskiej drodze do rodzinnego grobu na cmentarzu przy ul. Lipowej.
Żegnaj Mirku, pozostawiłeś po sobie piękną pamięć dla nas – Twoich bliskich i przyjaciół.
Wojciech Mach [/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”info redakcji” tab_id=”1635697758923-b3d0e939-b50f”][vc_column_text]Informujemy, że w Medicusie nie zamieszczamy kondolencji. Zawsze publikujemy natomiast wspomnienia o zmarłych lekarzach i lekarzach dentystach. Autorami wspomnień są zwykle przyjaciele, współpracownicy i koledzy Zmarłych lub rodzina i najbliżsi.
Tekst wspomnienia (do 3 tysięcy znaków ze spacjami) należy przesłać na adres redakcji medicus@oil.lublin.pl do 10 dnia każdego miesiąca i dołączyć zdjęcie. [/vc_column_text][/vc_tta_section][/vc_tta_pageable][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][/vc_column][/vc_row]
