Wspomnienia
Andrzej Jóźwiakowski (1932‑2021)
[su_spacer size=”20″]Jerzy Jedlicki tak opisał polskiego inteligenta: „Inteligent określany był nie przez swoją kondycję, lecz przez swoją misję. Misję podwójną, bo spełnianą zarazem w dziele przekształcania świadomości i etyki społecznej i w dziele przekształcania warunków życia samego; praca była dla inteligenta nie tylko źródłem utrzymania, ale także sensem życia, dawała poczucie misji – narodowej, kulturowej, społecznej lub innej”. Nie umiem lepiej opisać doktora Andrzeja Jóźwiakowskiego niż zrobił to Jedlicki kreśląc portret polskiego inteligenta.
Nie byłem pacjentem doktora Jóźwiakowskiego, nie pamiętam nawet, żebym Go widział ubranego w lekarski fartuch. Spotkaliśmy się w „Solidarności” na przełomie 1980 i 81 roku. Andrzej organizował związek w służbie zdrowia, potem przewodniczył branżowej sekcji medyków. Był jednym z przewodniczących regionalnego zebrania delegatów, na którym wybrano Go do Zarządu Regionu. Został też członkiem Prezydium Zarządu, ścisłego kierownictwa „Solidarności” w regionie środkowowschodnim. Powierzono Mu też mandat reprezentanta lubelskiej „Solidarności” na Krajowy Zjazd Delegatów. Były to miesiące ciężkiej pracy nad zmianą biegu spraw w Polsce, próby przekształcenia systemu realnego socjalizmu w ustrój bardziej demokratyczny, sprawniejszy, sprawiedliwszy. Andrzej w tych działaniach był bardzo aktywny, mniej na wiecach i w akcjach protestacyjnych, a bardziej w układaniu projektów zmian i cierpliwych próbach przekonywania władzy do ich realizacji.
Karnawał „Solidarności” zakończyliśmy w jednej budzie transportującej internowanych do Włodawy, potem trafiliśmy na sąsiednie łóżka w tej samej celi. Prędko okazało się, że mamy podobny pomysł na spędzanie czasu: lekturę. Zrobiliśmy coś pomiędzy kagankiem i zniczem i w jego migotliwym świetle nocami czytaliśmy, ale także rozmawialiśmy. Wszystko miał poukładane, przemyślane. Naprawdę wiedział, jaki chce być, jaką rolę chce pełnić i umiał stawiane sobie zadania wykonać. Program polskiego inteligenta chciał i umiał zrealizować w swoim życiu.
Nie używał wielkich słów, ale nienazwane wartości były w tle, u podstaw Jego sposobu oceniania i działania. Był Andrzej twardym realistą, jak mógł unikał myślenia życzeniowego, złudzeń czy fałszywych nadziei. Z drugiej strony wiedział, że zmiana nie przyjdzie nagle, ale codziennym wysiłkiem możemy i powinniśmy czynić świat lepszym. Miał wielki dar łączenia ludzi. Źle znosił otwarte konflikty, starał się łagodzić, budować porozumienie. Świetnie sobie radził w znajdowaniu tego, co wspólne.
Trzeba też przypomnieć, że Andrzej był w wypełnianiu inteligenckiego powołania niezwykle skuteczny. Jego rady, przypomnienia i sugestie były traktowane bardzo poważnie, niezależnie od tego czy nakazywał często myć ręce, czy przypominał, że nie wolno uczestniczyć w kłamstwie.
Żegnając dr. Jóźwiakowskiego trudno się oprzeć refleksji, jak wiele Jemu i podobnym do Niego zawdzięczamy. My, czyli Jego pacjenci, przyjaciele i znajomi; my, czyli wspólnoty Szczebrzeszyna, Akademii Medycznej i Lublina i wreszcie my, czyli całe społeczeństwo. Winniśmy Andrzejowi pamięć i wdzięczność, a do modlitwy o spokój Jego duszy dołączać prośbę: „Panie daj nam łaskę spotykania ludzi do Andrzeja podobnych, bo oni czynią nasz świat lepszym”.
Andrzej Jóźwiakowski urodził się 11.04.1932 r. w Szczebrzeszynie. Dyplom lekarski uzyskał na lubelskiej AM w 1957 r. W tym samym roku podjął pracę naukową i dydaktyczną na uczelni. W 1969 r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych. Specjalizował się w chirurgii, pracował w I Klinice Chirurgii Ogólnej jako adiunkt. Na emeryturę odszedł w roku 1997. Po reaktywowaniu samorządu lekarskiego był członkiem rady okręgowej Lubelskiej Izby Lekarskiej, a w kolejnej kadencji przewodniczącym Komisji Etyki LIL.W 2014 r. za działalność na rzecz przemian demokratycznych prezydent RP odznaczył Go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Wojciech Samoliński
[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”Witold Lesiuk” tab_id=”1601716621392-5b82fce3-88ab”][vc_column_text]Witold Lesiuk (1947‑2020)
[su_spacer]
25 listopada 2020 roku zmarł dr n. med. Witold Lesiuk – lekarz kierujący Oddziałem Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Lublinie. Witold Lesiuk urodził się 2 grudnia 1947 roku w Zamłyniu koło Tomaszowa Lubelskiego. Po maturze został studentem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Lublinie. Dyplom lekarza medycyny uzyskał w 1971 roku i po stażu podyplomowym podjął pracę w nowo powstałym Oddziale Anestezjologii i Reanimacji Instytutu Pediatrii AM w Lublinie, kierowanym przez dr Zofię Winiarczyk. W 1974 roku uzyskał I, a 1977 roku II stopień specjalizacji z anestezjologii i intensywnej terapii. W 1979 roku obronił pracę doktorską, a w 1998 uzyskał I stopień specjalizacji z pediatrii. Oddział, w którym rozpoczął pracę, był jednym z pięciu pierwszych w Polsce oddziałów anestezjologii i intensywnej terapii dziecięcej. Witold Lesiuk współtworzył ten oddział, a nawet był współtwórcą anestezjologii dziecięcej, która w latach siedemdziesiątych ledwie raczkowała. 2 kwietnia 1974 roku dr Witold Lesiuk dokonał komisyjnego odbioru aparatury monitorującej i leczniczej, zakupionej w darze przez UNICEF dla Polski i przekazanej przez MZiOS. Cieszył go każdy nowy zakup i dary od różnych firm i prywatnych fundatorów: proste, niespełniające dzisiejszych standardów, respiratory, prymitywne monitory. Z radością patrzył na dynamiczny rozwój anestezjologii i z pewnością miał w nim swój udział. Wiedzę i umiejętności nabywał m.in. na zagranicznych stażach we Francji i USA. W latach 1983‑1985 pracował jako konsultant w Szpitalu Uniwersyteckim El‑Khadra w Trypolisie. W latach dziewięćdziesiątych razem z prof. Antonim Gębalą zaangażował się w budowę Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Lublinie – pełnił przez kilka lat funkcję dyrektora Szpitala w Budowie. Zorganizował w nim Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii Dziecięcej na miarę naszych marzeń. W 1994 roku Witold Lesiuk, wtedy również z‑ca dyrektora ds. lecznictwa, zorganizował Oddział Intensywnej Terapii Noworodka w DSK. W okresie od 1 lipca do 1 września 1997 roku Witold Lesiuk został powołany na stanowisko p.o. dyrektora Dziecięcego Szpitala Klinicznego, a od roku 1998 Doktor pełnił funkcję ordynatora Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii Dziecięcej. Sam oficjalnie przeszedł na emeryturę 30 września 2018 roku, ale nadal był czynnym zawodowo lekarzem naszego oddziału aż do końca.
W USD w Lublinie Witold Lesiuk przewodniczył Komisji Etyki, w Lubelskiej Izbie Lekarskiej był jej członkiem. Uhonorowany wieloma odznaczeniami państwowymi: odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” (1988 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1989 r.), odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Lubelskiego” (2007 r.), wyróżnienie Ryngrafem za szczególne zasługi dla rozwoju DSK (2007 r.), Medalem Pamiątkowym Województwa Lubelskiego (2012 r.), złotym medalem „Za Długoletnią Służbę” (2013 r.), odznaką „Zasłużony dla Uniwersytetu Medycznego w Lublinie” (2017 r.).
Rodzina i koledzy z pracy
[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”Paweł Misiuna” tab_id=”1614265649825-ec68aeba-7440″][vc_column_text]Paweł Misiuna (1928‑2021)
[su_spacer]
Profesor Paweł Misiuna, znany lubelski chirurg, przez lata związany z SPSK 1 w Lublinie zmarł 8 stycznia 2021 r.
– Z głębokim żalem zawiadamiamy, że odszedł śp. prof. Paweł Misiuna. Mistrz lubelskich chirurgów, wybitny lekarz, który swoje życie zawodowe związał z Samodzielnym Publicznym Szpitalem Klinicznym Nr 1 w Lublinie, wykładowca akademicki, ceniony w Polsce i na świecie naukowiec – poinformował lubelski szpital.
Prof. Paweł Misiuna urodził się 15 stycznia 1928 r. na Wołyniu, po wojnie znalazł się w Polsce w ramach repatriacji. Uczył się w Chełmie, studia lekarskie ukończył w 1954 r. w Akademii Medycznej w Lublinie na Wydziale Lekarskim. W 1980 r. został wybrany kierownikiem II Kliniki Chirurgii Ogólnej, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1998 r.
Wychował wielu znanych lubelskich chirurgów, m.in. prof. Grzegorza Wallnera i prof. Wojciecha Polkowskiego.
Przyjaciele
[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”Leszek Szewczyk” tab_id=”1614265808044-a69e7c26-017a”][vc_column_text]Leszek Szewczyk (1941‑2021)
[su_spacer]
Z głębokim smutkiem zawiadamiamy, że 18 stycznia 2021 roku odszedł do wieczności prof. dr hab. Leszek Szewczyk, były Prorektor do spraw Nauki Akademii Medycznej w Lublinie, wieloletni kierownik Kliniki Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej, kierownik Zakładu Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i wykładowca Wyższej Szkoły Ekonomii i Innowacji w Lublinie.
Był wspaniałym, życzliwym i serdecznym człowiekiem.
Prof. Leszek Szewczyk dyplom lekarza medycyny uzyskał w 1964 r. na Wydziale Lekarskim AM w Lublinie, dyplom mgr. psychologii uzyskał na Wydziale Filozofii KUL w 1969 r. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1991 roku. Był specjalistą w zakresie pediatrii, psychologii klinicznej, endokrynologii i diabetologii oraz endokrynologii i diabetologii dziecięcej. Wieloletni konsultant wojewódzki w dziedzinie pediatrii. Był członkiem Komitetu Rozwoju Człowieka PAN, a od 1999 r. przewodniczącym tego komitetu, zaś od 2007 roku przewodniczącym Komisji Endokrynologii i Diabetologii
Prof. Szewczyk był kierownikiem wielu specjalizacji w dziedzinie pediatrii, endokrynologii i diabetologii. Promotor 25 doktoratów i ok. 200 prac magisterskich z zakresu pediatrii, endokrynologii i diabetologii dziecięcej oraz psychologii klinicznej dzieci i młodzieży. Recenzent ok. 70 doktoratów, kilkunastu rozpraw habilitacyjnych i kilkunastu dorobków naukowych dotyczących tytułu profesora.
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, Polskiego Towarzystwa Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej i Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Od 2002 roku pracował jako redaktor naczelny kwartalnika „Endokrynologia Pediatryczna”, członek redakcji „Psychologii Jakości Życia”, Pediatric Endocrinology Diabetology and Metabolism, Pediatrii po Dyplomie. Był autorem ponad czterystu publikacji i abstraktów z dziedziny pediatrii, endokrynologii, diabetologii dziecięcej, psychologii klinicznej dziecka oraz kilku zbiorków własnych wierszy.
Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 50‑lecia PAN, medal „Zasłużony dla Akademii Medycznej”, Medal Wojewody, Medal Prezydenta m. Lublin, odznakę „Przyjaciela Dziecka”.
Z rodziną oraz wszystkimi bliskimi Zmarłego łączymy się w bólu i składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Prof. dr hab. Iwona Beń‑Skowronek
Pracownicy Kliniki Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
[/vc_column_text][/vc_tta_section][/vc_tta_pageable][/vc_column][/vc_row]
