Wspomnienia
Jerzy Toczołowski (1931‑2020)
[su_spacer size=”20″]
Prof. Jerzy Toczołowski urodził się 30.11.1931 r. w Białej Podlaskiej. Ojciec, Henryk, był konstruktorem lotniczym, który po aresztowaniu przez gestapo zginął w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Pana Profesora wychowywała Mama. Ukończył szkołę podstawową w Lublinie w 1945 r. (tajne komplety nauczania). Maturę zdał w Gimnazjum im. Jana Hetmana Zamoyskiego w Lublinie w 1950 r. Dyplom lekarza otrzymał na Akademii Medycznej w Lublinie w 1955 r.
Następnie pracował w ramach nakazu pracy w ośrodku zdrowia w Machnowie, sanatorium przeciwgruźliczym w Adampolu, w ośrodku zdrowia w Rybczewicach, po czym odbył 2‑letnią służbę wojskową (eskadra lotna I rzutu). Pracował w szpitalu lotniczym w Dęblinie i Przasnyszu. Dosłużył się stopnia kapitana.
Od 1959 r. pracował w Klinice Okulistyki w Lublinie. W 1965 r. zdobył II stopień specjalizacji z okulistyki. Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1969 r., a doktora habilitowanego w 1980 r. W 1990 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1998 r. profesorem zwyczajnym. W 1992 r., w drodze konkursu, został kierownikiem II Kliniki Okulistyki UM w Lublinie i funkcję tę pełnił do czasu przejścia na emeryturę, tj. do 2002 roku.
Okulistyka była pasją Profesora. Był on współtwórcą lubelskiej szkoły okulistyki. W czasie swojej wieloletniej pracy cechował się wielką życzliwością dla pacjentów, lekarzy i studentów oraz całego personelu kliniki. Wprowadzał szereg nowych metod leczenia. Jako jeden z pierwszych lubelskich okulistów przeprowadzał zabiegi przeszczepu rogówki i naszywania błony owodniowej. Wykonywał także operacje usunięcia zaćmy, przeciwjaskrowe oraz plastyczne. Wprowadził toksynę botulinową do terapii kurczu powiek. Nieprzerwanie zachęcał zespół do aktywności naukowej i publikowania prac.
Prof. Jerzy Toczołowski był autorem 140 publikacji krajowych i zagranicznych, współautorem 4 publikacji książkowych i 2 patentów oraz 103 wystąpień zjazdowych. Był współorganizatorem wielu zjazdów naukowych. Wypromował 8 doktorantów oraz był kierownikiem specjalizacji wielu lekarzy, którzy osiągnęli później wysokie pozycje zawodowe i naukowe. Pod koniec lat 90. założył redakcję filmów naukowych wideo Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, co było pionierskim przedsięwzięciem, umożliwiającym oglądanie filmów przedstawiających operacje okulistyczne jeszcze przed epoką dostępu internetowego.
W latach 1995‑1999 był przewodniczącym Lubelskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Okulistycznego.
Był inicjatorem powstania Fundacji Popierania Rozwoju Okulistyki, dzięki której wielu młodych okulistów mogło prezentować wyniki swoich badań na zjazdach naukowych, korzystać z zakupionej literatury medycznej czy słuchać wykładów wybitnych specjalistów zapraszanych do lubelskiej kliniki. Profesor był także członkiem Lubelskiego Klubu Rotariańskiego.
W 1988 r. prof. Toczołowski został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Oprócz okulistyki, Profesor posiadał inne zainteresowania. Bardzo lubił sport, a zwłaszcza pływanie i narciarstwo. Jego domowym hobby była uprawa roślin egzotycznych.
Był dla nas wszystkich wzorem wysokiej kultury osobistej, człowiekiem o bardzo szerokich horyzontach, bardzo lubianym przez chorych i zespół.
Cześć jego pamięci!
Dr hab. n. med. Anna Matysik‑Woźniak
Prof. dr hab. n. med. Robert Rejdak
oraz pracownicy Klinik Okulistycznych Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”Zdzisław Aleksandrowicz” tab_id=”1601716621392-5b82fce3-88ab”][vc_column_text]
Zdzisław Aleksandrowicz (1939‑2020)
25 września 2020 roku odszedł dr Zdzisław Aleksandrowicz.
Wspaniały człowiek, znakomity lekarz, humanista. Człowiek kochający ludzi, całkowicie oddany pacjentom, którym poświęcił się bez reszty i którym służył do końca swojego życia.
Dr Zdzisław Aleksandrowicz urodził się 1 grudnia roku 1939 w Wierzchoniowie, gdzie dorastał i chodził do szkoły. Ukończył Gimnazjum i Liceum im. Czartoryskich w Puławach.
Posiadał wybitne zdolności techniczne i był wielkim pasjonatem motoryzacji. Bez trudności potrafił dokonywać skomplikowanych napraw w urządzeniach mechanicznych. Te zdolności spowodowały, że podjął naukę na szczecińskiej politechnice. Jednak już na drugim roku studiów doszedł do wniosku, że jego prawdziwym powołaniem jest medycyna. Przeniósł się na Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Szczecinie, a po ukończeniu pierwszego roku kontynuował studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie.
Po ich ukończeniu i odbyciu stażu podyplomowego otrzymał propozycję pracy od profesora Antoniego Szczerby, ówczesnego ordynatora Kliniki Urologii PSK4. Uzyskał specjalizacje z chirurgii i urologii. W pamięci kolegów i pracowników PSK4 pozostał jako człowiek prawy, sumienny, znakomity urolog i wspaniały kolega. Chętnie dzielił się swoją wiedzą z młodszymi kolegami. Był bardzo lubiany i szanowany przez pacjentów, których leczył.
Sam często podkreślał: „Pomagać, to moja misja”. Zjednywał sobie współpracowników i pacjentów nie tylko umiejętnościami i wiedzą, ale również wielkim sercem i życzliwością, którą ich obdarzał.
W klinice dr Aleksandrowicz pracował piętnaście lat. Gdy po wygranym konkursie na stanowisko ordynatora Oddziału Urologii w Zamościu w roku 1992 odchodził z kliniki wszystkim go bardzo brakowało.
Dzięki Jego olbrzymiej wiedzy i umiejętnościom w krótkim czasie Oddział Urologii w Zamościu stał się jednym z wiodących oddziałów urologii w województwie. Aleksandrowicz rozwinął endoskopowe leczenie chorób układu moczowego. Jako wybitny operator i endoskopista, a także doskonały organizator, doprowadził do bardzo wysokiego poziomu zamojską urologię. Dbał o rozwój i podnoszenie kwalifikacji pracowników oddziału, którym kierował. Pod jego okiem wykształciło się wielu doskonałych lekarzy i pielęgniarek.
Dr Zdzisław Aleksandrowicz cieszył się ogromnym szacunkiem swoich koleżanek i kolegów. Był człowiekiem bardzo skromnym. Szanował swój personel i darzył go zaufaniem. Był uwielbiany przez pacjentów. Nic dziwnego, pracował z pełnym poświęceniem i często pomagał swoim pacjentom nie tylko w problemach zdrowotnych.
Dr Aleksandrowicz kierował Odziałem Urologii do czasu przejścia na emeryturę, co miało miejsce w roku 2005. Będąc na emeryturze kontynuował leczenie pacjentów do listopada 2019 roku.
Odszedł człowiek najwyższego formatu. Wielki lekarz i przyjaciel.
Koledzy
[/vc_column_text][/vc_tta_section][/vc_tta_pageable][/vc_column][/vc_row]
