W imieniu Zarządu Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów, Zespołu Kliniki Hematoonkologii i Transplantacji Szpiku Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, a także we własnym imieniu, chciałabym pożegnać Panią Profesor Annę Dmoszyńską. Osobiście, jest to dla mnie przywilej szczególny, ponieważ 1 października 1991 r., w którym Pani Profesor objęła kierowanie Kliniką Hematologii w Lublinie był moim pierwszym dniem pracy w klinice. Z Panią Profesor byłam związana przez całe moje zawodowe życie. To Ona w bardzo szczególny sposób przyczyniła się do tego, kim ja i moi koledzy jesteśmy jako lekarze, nauczyciele, naukowcy i ludzie. Zawsze bardzo dbała o nasze wykształcenie lekarskie i naukowe. Od początku miała szeroką wizję rozwoju lubelskiej hematologii, stworzyła ośrodek przeszczepowy. Dzięki tej wizji, uporowi i ciężkiej pracy sprawiła, że ośrodek lubelski stał się jednym z wiodących w Polsce, że jesteśmy dumni z tego, że tu pracujemy.
Żegnamy jedną z najwybitniejszych postaci w polskiej hematologii. Hematologia była dla Pani Profesor nie tylko zawodem, była jej pasją i miłością.
Bardzo ważne dla niej było, aby polska hematologia była ceniona i rozpoznawana w Europie i w świecie. Profesor Dmoszyńska promowała Polskę i polską hematologię przede wszystkim dzięki badaniom i publikacjom naukowym.
Od lat 90. organizowała również konferencje naukowe, na które zapraszała światowej sławy ekspertów, dla których był to niejednokrotnie pierwszy kontakt z Polską. Kontakty te owocowały współpracą międzynarodową i często również wieloletnią przyjaźnią. Majowe spotkania hematologiczne w Kazimierzu Dolnym na zawsze pozostaną w naszej pamięci jako okazja do pogłębiania wiedzy, ale także jako niezapomniane, sympatyczne spotkania koleżeńskie.
Wkład Profesor Dmoszyńskiej w rozwój polskiej hematologii to również redakcja zaleceń terapeutycznych i wielu podręczników z zakresu hematologii, w tym jednego z najbardziej uznanych – „Podstawy hematologii” – którego najnowszego wydania, będącego w trakcie przygotowywania, już nie zobaczy.
Ogromnym jej osiągnięciem było stworzenie i wieloletnie przewodniczenie Polskiej Grupie Szpiczakowej. Działalność Grupy to zarówno aspekt naukowy, ale również walka o dostęp nowych terapii dla polskich chorych na szpiczaka, walce tej była bardzo oddana do ostatnich swoich dni. I prawie do końca konsultowała i leczyła chorych. To ona, dzięki swojej wiedzy, zaangażowaniu i intuicji lekarskiej przyczyniła się do wprowadzenia w Polsce leczenia talidomidem, pierwszym z nowych leków, które zmieniły oblicze leczenia szpiczaka.
Żegnamy Profesor Annę Dmoszyńską – Pierwszą Damę Polskiej Hematologii, tak bardzo oddaną swojej pracy. Ale wszyscy, którzy ją znaliśmy, pamiętamy również o jej ogromnej wiedzy pozamedycznej, niezwykłej erudycji, zainteresowaniach sztuką i kulturą, o Jej wrażliwości na piękno, o ciekawości życia i świata, niespożytej energii, którą nas zarażała i otwartości na wszystko co nowe. Pamiętamy jej optymizm, poczucie humoru i to, że była zawsze życzliwa, pomocna i otwarta, można było z nią przedyskutować każdy problem, przy czym ważne było jego rozwiązanie, a nie to po czyjej stronie jest racja.
Do życia i zasług Profesor Anny Dmoszyńskiej, w sposób szczególny odnoszą się słowa: „non omnis moriar” z pieśni Horacego. Pamięć o Tobie Aniu będzie żyć w Twoich osiągnięciach na polu hematologii i w nas, Twoich wychowankach, przyjaciołach i współpracownikach oraz w świadomości pacjentów, którym w tak oddany sposób przez wiele lat swoją pracą służyłaś.

W imieniu przyjaciół i współpracowników

Iwona Hus