W dniach 20-21 października w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie odbyły się charytatywne spektakle „Długa kronika rodzinna” z cyklu Znani, a Nieznani… Na scenie spotkali się przedstawiciele różnych środowisk zawodowych, w tym lekarze, którzy zamienili lekarskie fartuchy na teatralne kostiumy, by wspólnie wesprzeć małych pacjentów Oddziału Neurologii Dziecięcej USD w Lublinie.

Spektakl, przygotowany w ramach Lubelskiej Akcji Charytatywnej, jest kolejnym przykładem tego, jak działalność artystyczna może łączyć ludzi wokół idei pomagania. Na scenie wystąpili ludzie różnych profesji, którzy na co dzień realizują się w zupełnie innych dziedzinach niż sztuka. Tym razem postanowili sprawdzić swoje aktorskie umiejętności i podzielić się z publicznością nie tylko talentem, ale przede wszystkim sercem.

W przedsięwzięcie zaangażowali się lekarze związani z Lubelską Izbą Lekarską. W wydarzeniu uczestniczyli także prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w Lublinie Dariusz Samborski, wiceprezesi Andrzej Ciołko i Leszek Buk oraz redaktor naczelna „Medicusa” Ewa Urbanowicz. „Długa kronika rodzinna” zabrała widzów w pełną humoru, zaskakujących sytuacji i refleksji opowieść o rodzinnych relacjach, międzypokoleniowych nieporozumieniach, codziennych sporach i więziach, które mimo upływu czasu pozostają niezwykle ważne. Zabawne dialogi przeplatały się z  emocjonującymi scenami i momentami skłaniającymi do zadumy. Publiczność mogła się przekonać, że osoby znane z działalności zawodowej i społecznej potrafią z powodzeniem odnaleźć się w nowych dla siebie, artystycznych rolach.

Najważniejszy jednak był cel, który przyświecał całemu przedsięwzięciu. Dochód ze sprzedaży biletów-cegiełek przeznaczono na wsparcie Oddziału Neurologii Dziecięcej USD w Lublinie. Dzięki zaangażowaniu artystów amatorów, organizatorów, partnerów oraz hojności widzów teatralne wydarzenie stało się okazją do niesienia realnej pomocy dzieciom wymagającym specjalistycznego leczenia i profesjonalnej opieki.

Udział środowiska lekarskiego w takich inicjatywach ma szczególne znaczenie. Pokazuje bowiem, że troska o pacjenta nie kończy się wraz z opuszczeniem gabinetu czy szpitalnego oddziału.

Przybiera ona również formę społecznego zaangażowania, wolontariatu i wspierania przedsięwzięć, które poprawiają warunki leczenia oraz codzienność osób zmagających się z chorobą.

Dwa październikowe wieczory udowodniły, że scena może być zarówno miejscem artystycznych emocji, jak i przestrzenią solidarności i bezinteresownej pomocy. Wprawdzie spektakl dobiegł końca, ale jego najważniejsze przesłanie pozostaje aktualne – razem możemy zrobić więcej dla tych, którzy najbardziej potrzebują naszego wsparcia.

eu